مدادسیاه

زرد و سرخ و ارغوانی
برگ درختان پاییز
می ریزند بر زمین
آرزوهای ما نیز

درختان پاییز در خون غنودند
سرودی به یاد بهاران سرودند:ریخت ز چشم شاخه ها، خون دل زمین چو برگ
از همه سو روان شده، اشک خزان ببین چو برگ

ریخته بر زمین سرد، این همه برگ سرخ و زرد
آه بهار آرزو، بر سر ما گذر نکرد

توشه ای از بهاران ندارم
یادگاری ز یاران ندارم

گرد خاموشی و خستگی
روی قلبم نشسته

همچو خزان خموش و زرد
در ره تو نشسته ام
تا تو مگر قدم نهی
باز به چشم خسته ام

زرد و سرخ و ارغوانی
برگ درختان پاییز
می ریزند بر زمین
آرزوهای ما نیز…

شعر و آهنگ : امیر حسین سام

آواز: اشکان کمانگیری

به نقل از وبلاگ خواب سربي

لينك دانلود

هنوز باز‌شان نكرده‌ام. دوست دارم كاغذ هديه را در خانه باز كنم. اي كاش مامان و خشايار هم بودند ولي خب شايد سروش باشد در خانه. امروز هديه گرفتم. از شاگرداني كه مدتي است درس‌ روزنامه‌نگاري آنلاين مي‌دهم‌شان. اين اولين هديه‌ام است به عنوان معلم. بچگي‌ها بيشتر از اينكه هديه‌دهنده باشم، هديه‌برنده بودم؛ يعني مامان هديه‌اي مي‌خريد و براي روز معلم مي‌داد ببرم براي خانم معلم دبستان.

تا اينكه امروز سركلاس بچه‌ها(كساني كه فكر كنم از نظر سني از همه‌شان كوچيك‌ترم) هديه‌اي دادند به من و شوكه كردند مرا. حس خوبي بود كه خواستم اينجا بگذارمش به يادگار

حتي هنوز هم دوست دارم فكر كنم كه اگر اصرارهاي من نبود، مامان او را براي من به دنيا نمي‌آورد. با اين همه، زمان‌هايي مي‌آمد كه حسادت كودكانه مرا به گريه مي‌انداخت و ياد حرف‌هاي مامان مي‌افتادم كه مي‌گفت:«اگر بيايد جاي تو مي‌خوابه و همش تو رو اذيت مي‌كنه» و من جواب مي‌دادم كه «باشه اشكال نداره من هرچي دارم مال اون...»

 اما وقتي آمد جاي مرا گويي گرفته بود در دل مرد و زني كه نمي‌توانستم درك كنم مرا هم اندازه او دوست دارند. روزي مامان هنوز از مدرسه به خانه نيامده بود كه من نمي‌دانم سر چه بهانه‌اي به گريه افتادم و گفتم دوستش ندارم و پدر انگار كه بخواهد مرا امتحان كند دادش بغلم و گفت «خب بيا مال تو مي‌خواي چه‌كارش كني؟» گفتم: «مي‌برم مي‌ذارمش دم در» و در خانه را باز كردم كه چنين كنم كه پدر از دستم گرفت بچه‌ را.

 البته كاملا يادم است كه مي‌دانستم چنين كاري نمي‌كنم. چون فصل و رنگ بهار براي ما بدون او اردي‌جهنم مي‌شد و مي‌شود؛ پس بودنش نعمتي است و بود ما در كنار اوست كه هستي مي‌گيرد. يادم است به عمد روز اول مدرسه بردمش مدرسه انديشه. شايد خودخواهانه باشد، ولي مي‌خواستم بمانم در خاطره‌اش تا هست من از بود او رنگ بگيرد. مدرسه‌اي كه هردو از آن متنفر بوديم و تنها نام «انديشه» را يدك مي‌كشيد. البته براي ما حكم همان بي‌ادبي را داشت كه ادب آموختيم از آن و رنگ خاكستري و زندان‌وارش را از خود دور كرديم.

 داشتم پست مربوط به 17 سالگي‌اش را مي‌خواندم. ديدم هيچ‌چيز تغيير نكرده و هنوز هم بلبل خانه اوست و تلخي‌ و خشكي‌ كردن‌هاي من او را اكنون رنگ گل هم بخشيده. نوشتن اين پست برايم خيلي سخت بود و ادامه دادنش سخت‌تر است؛ چون آدم‌هاي خيلي كمي در عشق سوم مي‌گنجند. سخت‌ترين كار دنيا نوشتن از آنهاست؛ چون براي گفتن از آنها حرف و گفت و صوت رنگ مي‌بازد.

 آن روز اگر پدر مي‌گذاشت كه بچه‌ را با خود به دم در ببرم شايد اندكي روي پله كوتاه در ورودي مي‌نشستم و كمي زر زر مي‌كردم و دوباره همين كه سروش از گريه من گريه مي‌افتاد مي‌آوردمش بالا. آن روز چنين نكردم، اما هر وقت كه در زندگي طبيعي و عادي‌مان با او اختلافي پيدا كرديم همه فقط توانستيم يك كار كنيم؛ يعني اين اختلاف را دم در تفاهم ببريم و بيندازيم در سطل آشغال دلخوري؛ نمي‌شود كسي كه اين‌قدر لياقت دوست داشتن دارد را(فارغ از اينكه جزوي از وجود خانه و خانواده ماست) دوست نداشت. او برادر من است اما بي‌گمان دوستي با او لذتبخش‌تر از برادري است و برادر بودن با او لذتبخش‌تر از دوستي؛ چون در جهنمي‌ترين روزها و لحظه‌ها هم آقاي ارديبهشت است و همراهي نيك‌سرشت.

آن‌قدر در اين سال‌ها روزنامه‌نگار باقي مانده كه نيازي نباشد كسي او را به خاطر ويژگي‌هاي خاصش بشناسد. شغلي كه هميشه مي‌گويد اي كاش حرفه‌اش نبود و فقط عشقش باقي مي‌ماند. مثل خيلي عشق‌هاي ديگرش. عشق‌هايي كه هنوز بر سر پيمان و عهد و سوگند است با آنها و وقتي حرف‌شان را مي‌زند چشمانش سرِ درخشيدن از برقِ عشق و اشك با هم مسابقه مي‌گذارند.

يك سال هر روز ديدمش تا اينكه قرار است امروز به واحد ديگري برود. خداحافظي و نديدنش سخت است، اما قرار بر نديدنش نيست. از همه اينها مهمتر اينكه هر وقت بخواهيم مي‌توانيم سراغي بگيريم ازش همين درون سينه.

هرجا كه باشد كساني چون من هستند كه از او چيزها بياموزند و از لحظه‌لحظه دوستي با او لذت ببرند. ناصرخان علاقبندان خيلي مخلصيم.

آهنگي به اشتراك مي‌گذارم از گروه «آواز تهران» به خوانندگي «وحيد تاج» به سرپرستي «ميلاد عمران‌لو». گروهي كه در آن سازي وجود ندارد و تمام آهنگ با دهان زده مي‌شود. بسيار زيباست. حتما دانلود كنيد و گوش.

فايل تصويري اجراي اين گروه

بي‌ترديد يكي از كساني كه با سازش كودكي‌هايم را پر مي‌كرد جلال ذوالفنون بود. كسي كه همراه با آهنگش در عالم بچگي با صداي ناظري مي‌خواندم:«بنال اي بلبل دستان ازيرا ناله مستان/ ميان صخره و خارا "عسل" دارد "عسل" دارد» و آن موقع هنوز مدرسه نمي‌رفتم و به نظرم ميان صخره و خارا بايد "عسل" باشد و نه "اثر".

همراه سازش ميله‌اي دست مي‌گرفتم و اداي سه‌تار زدن در مي‌آوردم. ذوالفنون بخشي از خاطراتي بچه‌هاي دهه 60 را با آثاري مانند «گل صدبرگ»، «آتش‌در نيستان»، «شيدايي» و... شكل داد. همنوازي‌هاي او در مجالس خصوصي با شجريان به همراه ني محمد موسوي بسيار شنيدني است.

آرام سخن‌ گفتنش در سازش هم نمود داشت و چنان با اين ساز محجوب عميق و موثر حرف مي‌زد كه يادم است در يكي از كنسرت‌هايش وقتي ميكروفون قطع شد، آن ته سالن هم همه گوش بود براي ساز او. ذوالفنون براي ارتقاي سه‌تار كوشش زيادي كرد. روحش شاد كه اين آخر سالي با رفتنش دل ما را غمگين كرد.

نه به انتظار ياري، نه ز يار انتظاري

غم اگر به كوه گويم بگريزد و بريزد
كه دگر بدين گراني نتوان كشيد باري

چه چراغ چشم دارد دلم از شبان و روزان
كه به هفت آسمانش نه ستاره‌اي است باري

دل من، چه حيف بودي كه چنين ز كار ماندي
چه هنر به كار بندم كه نماند وقت كاري

نرسيد آنكه ماهي به تو پرتوي رساند
دل آبگينه بشكن كه نماند جز غباري

همه عمر چشم بودم كه مگر گلي بخندد
دگر اي اميد خون شو كه فرو خليد خاري

سحرم كشيده خنجر كه: چرا شبت نكشته‌ست
تو بكش كه تا نيفتد دگرم به شب گذاري

به سرشك همچو باران ز برت چه برخورم من؟
كه چو سنگ تيره ماندي همه عمر بر مزاري

چو به زندگان نبخشي تو گناه زندگاني
بگذار تا بميرد به بر تو زنده واري

نه چنان شكست پشتم كه دوباره سر برآرم
منم آن درخت پيري كه نداشت برگ و باري

سر بى‌پناه پيري به كنار گير و بگذر
كه به غير مرگ ديگر نگشايدت كناري

به غروب اين بيابان بنشين غريب و تنها
بنگر وفاي ياران كه رها كنند ياري...

هوشنگ ابتهاج

هله نومید نباشی که تو را یار براند             گرت امروز براند نه که فردات بخواند؟

در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آنجا             ز پس صبر تو را او به سر صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها               ره پنهان بنماید که کس آن راه نداند

نه که قصاب به خنجر چو سر میش ببرد        نهلد کُشته خود را کشد آنگاه کشاند

چو دم میش نماند ز دم خود کندش پر          تو ببینی دم یزدان به کجا هات رساند

به مثل گفتم این را و اگر نه کرم او               نکشد هیچ کسی را و ز کشتن برهاند

همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد    بدهد هر دو جهان را و دلی را نرماند

دل من گرد جهان گشت و نیابید مثالش        به که ماند به که ماند به که ماند به که ماند

هله خاموش که بی‌گفت از این می همگان را بچشاند بچشاند بچشاند بچشاند

پ.ن: راستش من اين غزل مولانا رو تا يه شب خيلي عزيز كه دوستي گرامي برام خوند، نشنيده بودم. دقت كه كردم ديدم وااااي چه‌قدر محشره اين غزل...

زندگي همين است و كاريش هم نمي‌شود كرد.حسرت‌هايي گاهي يقه دغدغه‌ آدم را مي‌گيرد كه سال‌‌هاست انگار مثل رخت چركي انداختي‌اش دور. غافل از اينكه «كی رفته‌ای ز دل كه تمنا كنم تو را؟» اينجاست كه شايد بد نباشد ديوانه شد براي لحظه‌اي. مثل آن سال‌هاي خوش دردناك.

صحت عكس خانم فراهاني از سوي خانواده تكذيب شده و مي‌دانم كه ايران امروز مسائل مهم‌تري دارد براي بحث، اما فعلا از پرداختن آشكار به آنان معذوريم و براي اينكه سرقلم‌مان نخشكد كمي درباره همين موضوع كه البته كم اهميت هم نيست و بحث‌هاي خوبي ميان كاربران اينترنت به وجود آورده مي‌نويسم.

برخي نوشته‌اند و گفته‌اند كه اين حوزه خصوصي خانم بازيگر بوده و اصلا مشكل جامعه ايران همين است كه ما با ديگران كار داريم.

در اينكه هركسي حق دارد هرچي دلش مي‌خواهد بپوشد شكي نيست اما كساني كه ماجراهاي خانه سينما و بي‌ادبي‌ها به اين خانه را دنبال مي‌كنند خوب مي‌دانند كه چه فشاري روي خانه سينما هست و چه تهمت‌هايي به آنها زده‌اند. در اين ميان، جايزه گرفتن فرهادي مي‌توانست بار كوچكي را مي‌توانست از دل اهل سينما بردارد و اين عكس و زمان انتشارش ناگهان همه چيز را بهم ريخت.

از سوي ديگر، آيا اين نوع تابوشكني در جامعه ايراني مي‌تواند موثر باشد؟ نمي‌توانيم از جامعه‌اي(به درست يا غلط) كه هنوز به چيزهايي اعتقاد دارد، يك‌شبه اين اعتقادات را بگيريم. اعتراض اين‌گونه را مي‌فهمم و چه بسا به آن احترام هم مي‌گذارم، ولي همان‌طوري كه در پست پيشين هم توضيح دادم اين نوع اعتراض در اين شرايط زماني و مكاني نه تنها سبب تنوير افكار عمومي نمي‌شود، بلكه نوعي سد خشك‌مغزي و تعصب را نيز ميان روشنفكران و مصلحان جامعه و مردم عادي مي‌كشد.

اينجاست كه ديگر مصلحان هم با همين چوب فاحشگي و اينكه اين قوم دست‌آخر همه پي هرزگي و برهنگي‌ هستند رانده مي‌شوند و تكفير. و اين تكفير بي‌گمان خيانتي است ناخواسته از سوي مصلحان و روشنفكران كه بي‌گمان مهاجرت يا مرگ‌ و نبودشان گره‌هاي تعصب و خامي را در ايران كورتر مي‌كند. اگر فيلم خصوصي اين بازيگر منتشر مي‌شد(مثل اتاق تلخي كه براي زهرا اميرابراهيمي افتاد) كاملا حق با كساني بود كه مي‌گويند اين عرصه خصوصي آدم‌هاست، ولي ايشان به خواست خود اين عكس‌ها را گرفته‌اند(هرچند كه خانواده‌اش به شدت اين ماجرا را رد كرده‌ و گفته‌اند كه عكس‌ها تقلبي است)

به نظرم، همان‌قدر كه سخت‌گيري و تعصب به قول مولانا خامي است، نشناختن جامعه خويش نيز از كال بودن ذهن روشنفكر مي‌آيد. اين مشكل بسياري از روشنفكران ماست كه متاسفانه تنها حول و حوش زندگي خود را مي‌بينند و به خيال باطل همه مردم را به همان شكل غافل از آنكه مردم هيچ‌گاه اندازه آنان منورالفكر نيستند و چون آنان فكر نمي‌كنند.

پرسش ديگر اينجاست كه آيا براي اعتراض به حجاب بايد لخت شد؟ اگر جواب مثبت است، چرا؟ من شايد پيش خودم با برخي از كساني كه از اين حركت دفاع مي‌كنند، موافق هم باشم، اما به نظرم بايد مراحل رسيدن به اين سطح از تفكر در ديگر مردمان ما طي شده باشد.

در جامعه‌اي كه كتاب مقدسش به مراتب دروغ و غيبت را از فحشا زشت‌تر مي‌داند، چرا دروغگويان و غيبت‌كنندگانش سنگ بر جان زناكار مي‌زنند؟ اين يعني چه دوست داشته باشيم يا نه، حوزه‌هاي جنسي در جامعه ايراني بسيار حوزه‌هاي خطرناكي‌اند و براي شكستن آنها نمي‌توان سنگ برهنگي به دست گرفت، بلكه بايد جوي تفكر و شناخت را آرام آرام به راه انداخت. مشكل جامعه ايران بلد نبودن گفت‌وگوست و ساختن «ديگري»هاي بسيار از ديگري. اينكه يكي روشنفكر را فاحشه و خائن مي‌بيند و آن يكي فرد دين‌مدار را اُمُل، ابله، متعصب و خشن. در حالي كه اگر جوي گفت‌وگو راه بيفتد ديگر هيچ سو‌ءاستفاده‌گري(چه اشخاص باشند چه حكومت‌ها) نمي‌تواند ميان شكاف اين دو بتازد. اتفاق خوبي كه اكنون دارد در سطحي بسيار كوچك در فضاي مجازي مي‌افتد. بهتر است بر برهنگي گلشيفته لباس عقلانيت و تدبير بپوشانيم و بيشتر از آنكه به برهنگي بدن اون بينديشيم ذهن خود را از لباس تصورات غالبي نسبت به ديگري برهنه كنيم و يك بار ديگر در به اعتقادات سفت و سخت خود شك كنيم. روي صحبتم با هردو سوي اين دعواست.

فارغ از اينكه عكس برهنه خانم گلشيفته فراهاني واقعي باشد يا تقلبي بد نديدم يكي دوتا نكته رو در اين باره خيلي كوتاه بگم.

من اعتراض را مي‌فهمم، آزادي را هم قبول دارم و مي‌گويم براي اعتراض به اين محدوديت مي‌توان جان داد حتي. در همين حال دارم فكر مي‌كنم كه چرا مثلا براي اعتراض از روش بودائيان تبت استفاده نمي‌كنيم؟ معترضاني كه خود را آتش مي‌زنند و جان سر آزادي و اعتقاد مي‌دهند. شايد يكي از دلايلش ناهمخواني اين نوع اعتراض با فرهنگ ما باشد.

تابوي برهنگي در جامعه ما نه ناشي از عملكرد حكومت كه پديده‌اي اجتماعي است و براي اعتراض به آن بايد اعتراضي قابل فهم براي همين اجتماع طراحي كرد وگرنه نه تنها جان دادن ما براي آزادي ره به تركستان تعصب و خشك‌مغزي مي‌برد، بلكه قيد و بندهاي رهروان و اسيران تشنه آزادي را محكم‌تر مي‌كند. به شخصه با برهنگي مشكلي ندارم، نكته سر عدم ضرورت چنين كاري است.

دردا که ز یک همدم آثار نمی‌بینم                دل باز نمی‌یابم دلدار نمی‌بینم

بسیار وفا جستم اندک قدم از هرکس           در روی زمین اندک بسیار نمی‌بینم

چندان که در آن وادی کردم طلب یک گل        در عرصه‌ی این وادی جز خار نمی‌بینم

هر روز ازین دیوان صد غم برما آید                دردا که درین صد غم غمخوار نمی‌بینم

...

عطار دلت بر کن از کار جهان کلی                کز کار جهان یک دل بر کار نمی‌بینم

اين شوخي غريب را با واژه‌ها كه كرده است؟

برعكس «گنج» و «قه‌قه»، «جنگ» است و «هق‌هق» آن

«درمان» آينه‌وار تصوير «نامرد» است

آپارتمان‌نشين كه باشي و آخر شب دلت ساز بخواهد نه مي‌تواني سراغ ويلن بروي نه تار؛ چون ممكن است همسايه‌ها خواب باشند. اين است كه سه‌تار به عشوه‌گري مي‌آيد. ديشب همه خواب بودند و من بي‌خواب را هواي ساز در سر بود و سه‌تار برايم همايون ساعتي ساخت. قسمتي از قطعه‌اي را كه به صورت بداهه زده‌ام را ضبط كردم. دستگاه همايون است. همان كه به قول روح‌الله خالقي شخصيتش تو را به سكوت مي‌خواند و گوش دادن به حرف‌هايش.

آنچه را كه زده‌ام را اگر دوست داشتيد از اينجا دانلود كنيد.

                                                                                              نويسنده: اميد معماريان

«هشتصدتومان گوشت آقا! می شه هشتصدتومن گوشت به من بدید؟» این را زنی میانسال گفت که نیم ساعتی بود درقصابی خیابان نواب این پا و آن پا می کرد تا مغازه از مشتری خالی شود. فروشنده مکثی کرد و انگار که درست نشنیده باشد، چشمانش را جمع کرد و سرش رانزدیک آورد و گفت: «هشتصدتومن؟ گوشت کیلویی ۲۲۰۰۰ تومن، هشتصدتومنش استخون هم که نمی شه؟» سرخی صورت زن که حالا سرش را پایین انداخته بود و انگار روی پاشنه پایش می چرخید که مغازه را ترک کند و جمله آخری که زیر لب گفت کافی بود تا عرق سردی به پیشانی فروشنده بیاورد. او قیمت گوشت را می دانست:« همون استخوون هم خوبه. آبش مقویه، سه تا بچه هام سه هفته است که گوشت نخوردند. گفتم هرچی باشه از هیچی بهتره.»

منبع: شبكه بين‌المللي روزنامه‌نگاران

ايني كه مي‌نويسم نه شرح حال است و نه داروي درد. تنها مختصري است از نظر حقير درباره موضوع «عشق». هميشه گفته‌ام با خود كه موضوع‌هاي مهمتري هست براي نوشتن. غافل از اينكه تمام موضوع‌ها از او رنگ مي‌گيرند. مي‌دانم كه عشق معمايي است بي‌شرح و بيان، اما تامل در باب آن هم لذتبخش است.

مقدمه مزخرف و كلي را كنار مي‌گذارم و نمي‌گويم كه عشق ستون هستي است و تمام عالم به نظر من بي‌آن بي‌معناست(حال ممكن است اين عشق براي هركسي معنايي داشته باشد!) پس يك‌راست مي‌روم سراغ‌ آنچه مي‌خوام بگويم.

جنوني كه تعادل عاطفي را بهم مي‌زند

راستش را بخواهيد اين جواب بسيار كليدي است در روابط عاطفي. مهم است كه مخاطب عشق كيست و قرار است آن به پاي چه كسي ريخته شود؟ به نظر حقير، عشق برخاسته از نوعي ناآگاهي است. يك ناآگاهي بيروني كه خودش را نوعي آگاهي دروني جلوه مي‌دهد. گويي كه «ديگري» عين خود شماست. در حالي كه شما عاشق تصوير خود شده‌ايد در ذهن. چون آنچه ساخته‌ايد در رويا خود شماييد و نه معشوق! البته اگر اين ناآگاهي بيروني و خودآگاهي كاذب دروني به نقطه تعادلي برسند مي‌توان نام اين حس را «دوست داشتن» گذاشت كه بي‌گمان پايه‌هاي عقلاني دارد براي عشق.

 اما اگر اين نقطه تعادل گم شود و يا اينكه يكي از طرفين (به دلايل بسيار) علاقه‌اي به تعادل نداشته باشد، آن زمان است كه نوعي عشق يك‌طرفه از آميزش اين دو متولد مي‌شود. عشقي كه در آن عاشق خود را همتراز تمامي عشاق تاريخ مي‌بيند. هرچند عشقش به تمام عشاق شبيه است و حرفش هم حرف تمام آنها اما گويي كه عشق او از جنس ديگري است. (كه البته هست و از هر زبان نامكرر!)

عاشق در اين فاصله بيشتر به درون خويش تبعيد مي‌شود و هرچند سير انفس دارد و از اين امر راضي است، اما از آفاق و بيرون خود دور مي‌شود و اين دردناك‌ترين بخش عاشقي‌هاي يك‌سويه است. هزاران داستان مي‌سازد از خود و معشوق خود و در دهان او و خودش حرف‌ها مي‌گذارد براي شرح درد و كم كردن غصه دوري. عاشقي معناسازترين دوره زندگي هر فردي است؛ چون هر حركت معشوق مي‌تواند هزاران معنا داشته باشد. معناهايي تلخ و شيرين كه روياها را شكل مي‌دهند. معشوق ذهني را جاي آدم بيروني گذاشتن و به او زندگي دادن، به شطرنج بازي كردن با خود مي‌ماند. درست است كه اين كار بازي شما را قوي‌تر مي‌كند، اما برد و باخت يك سر بيشتر ندارد؛ چون شما حريف خود شده‌ايد و در عين بردن از خود باخته‌ايد.

مشكل نه عاشق است و نه معشوق

برگرديم به داستان هادي. به نظر شما دختر سنگ‌دل است؟ پسر اشتباه كرده كه عاشق شده و در كل عاشقي چيز مزخرفي است؟ هيچ‌كدام؛ مشكل همان موضوع نبود تعادل ميان آفاق و انفس است. پس عاشق و معشوق در اين داستان بي‌تقصيرند و مشكل تنها خود عشق است كه جنون‌وار عقلانيت نمي‌فهمد و براي گرفتن عنانش بايد كميت عقل را سريع‌تر دواند ورنه ره به افسردگي مي‌برد و نفرت. مي‌گوييد ناممكن است؟ بله، ولي باتلاق عشق چنان ما را دوست دارد كه هرچه بيشتر در آن تقلا كنيم زودتر در آغوش‌مان مي‌گيرد و غرق مي‌كند. پس بايد ريسمان تامل به كمر تحمل بست و خود را از جنون رهاند. پس تكليف عاشقي‌هاي تاريخي و عارف‌گونه چه مي‌شود. پس چرا بايد حيلت رها كرد و ديوانه شد؟ چرا بايد افتاد در اين دريا كه پايانش ناپيداست كه پس از غرقه شدن تازه بيفتد مشكل‌ها و ميليون‌ها بيت و غزل و شرح درد و افتادن پرده آبرو از محمل‌ها؟

عاشقي‌هاي پا در هوا

پيش از پاسخ بگذاريد بپرسم جايگاه عشق در زندگي مدرنيته كجاست؟جايگاه عشق در زندگي‌هاي ما جوامع در حال گذار كجاست؟ فكر نمي‌كنيد اين نوع عشق‌ها پادرهوا ميان سنت و مدرنيته مانده‌اند؟ به اين پرسش در پست بعدي پاسخ مي‌دهم. بايد كمي بيشتر راجع به اين پرسش‌ها فكر كنم.

پ‌.ن: من هادي فرجودي را دوست دارم

نویسنده نیکول مارتینلی

پوشش خبری ۲۴ ساعته به یکی از ویژگی های بارز عصر ما تبدیل شده است، با این وجود بعضی ها بر این باورند که شاید بهتر باشد سرعت خبررسانی را کمی آهسته تر کنیم تا بتوان کیفیت گزارش های منتشر شده را بالا ببریم.

جان مک فارلین، سردبیر نشریه کانادایی والراس، به تازگی در یکی از سرمقاله های خود به معنا و مفهوم خبر فوری پرداخته است.

او می نویسد: "مفهوم خبر فوری هنوز هم به این معنا است که پیش از سایرین خبر را منتشر کنیم ولی شبکه های خبری، تلفن های هوشمند و شبکه های اجتماعی اینترنتی به طور بنیادین سرعت انتقال خبر را تغییر داده است که البته این همیشه نتیجه خوبی ندارد."

نکته ای که مک فارلین به آن اشاره می کند، در روند خبررسانی از ماجرای کشته شدن اسامه بن لادن، رهبر شبکه القاعده، مشهود است. کاخ سفید در یک کنفرانس خبری شبانه، کشته شدن رهبر القاعده را اعلام کرد، اما پیش از آن که باراک اوباما بر صفحه تلویزیون خانه ها ظاهر شود تا در این باره صحبت کند، خبر قتل بن لادن به شبکه اجتماعی توییتر درز کرده بود.

شاید به همین خاطر باشد که مفهوم روزنامه نگاری با کیفیت می تواند به این معنا باشد که باید تا تکمیل خبر صبر کرد و با حوصله آن را دنبال کرد.

جف سامونو، در سایت ادمونتونیان در پاسخ به مک فارلین نوشته است اگر تحریریه ها با دقت اخبار را پردازش کنند و به خوبی آمار و ارقام را بررسی کنند، بخشی از نگرانی مردم از شنیدن گزارش های ناقص مربوط به کشتار و جنایت های سازمان های تبهکار رفع خواهد شد.

به نظر می رسد اگر طرز فکر کند کردن روند خبررسانی به یک جنبش پر طرفدار تبدیل شود، باید بتواند در کنار جریان خبررسانی پرشتاب به فعالیت ادامه دهد.

آقای سامونو می گوید در توییتر پیامک هایی درباره ضرورت خبررسانی آهسته تر دریافت کرده است و به نظر می رسد این پیام ها متعلق به روزنامه نگارانی است که از سرعت بیش از اندازه در خبررسانی خسته شده‌اند.

                                                                                                                منبع: IJnet

اينو كسي تو گوگل‌خوان نوشته بود